سلام/ مخالفم. اما جواب مفصل: در تصميم گيري براي زندگي مشترك ، باید سهم تفكر عاقلانه بسيار زياد باشد. زندگي مشترك وقتي آرامش بخش و سازنده است كه نيازهاي جسمي و روحي هر دو طرف تاکید میکنم هر دو طرف ؛ نه یک طرف! در حد معقولي ارضا شود. اگر در زندگي ، يكي از طرفين احساس كند نيازهايش به نوعي توسط خود يا طرف مقابلش برطرف نشده يا سركوب شده است، احساس نا خشنودي مي كند و اين به دوام و ثبات خانواده آسيب جدي مي رساند. مشكل شما مسئله ي ساده اي نيست حتي اگر تصميم شما همانطور كه خودتان اشاره كرديد از روي احساس نباشد با منطق و عقل سازگار نيست چرا كه آينده نگري ندارد.

شما نسبت به او تعهدي نداريد. چه بسا ورود شما به زندگي او ، مشكلش را شديدتر كند؛ چرا كه قادر به پاسخگويي به بخشي از نيازهاي اساسي شما نيست و از اين لحاظ ممكن است دچار سرخوردگي شود.

هر انساني در برابر حفظ سلامت و بهداشت جسم و جان خود مسئول است.

قطع ارتباط كامل با ايشان به مرور باعث مي شود ايشان را فراموش كنيد.
 
انسان به همان نسبت كه زود دلبسته مي شود ، توانايي قطع دلبستگي هايش را نيز دارد.

سعي كن با توكل به خدا و با كمك خداوند او را فراموش كنيد و بعد از گذشت زمان مناسب ، وقتي به تعادل عاطفي رسيدي براي زندگي و آينده ي خودت تصميم بگير.