به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهند     قبول داغ محبت به هر جگر ندهند

 
 

 
 

دوستان حتما در منزل در کنار مهر و سجاده مفاتیح داشته باشید.

سلام/ مخالفم.
 اما جواب مفصل:
در تصميم گيري  براي زندگي مشترك ، باید سهم تفكر عاقلانه بسيار زياد باشد.
زندگي مشترك وقتي آرامش بخش و سازنده است كه نيازهاي جسمي و روحي هر دو طرف تاکید میکنم هر دو طرف ؛ نه یک طرف! در حد معقولي ارضا شود.
اگر در زندگي ، يكي از طرفين احساس كند نيازهايش به نوعي توسط خود يا طرف مقابلش برطرف نشده يا سركوب شده است، احساس نا خشنودي مي كند و اين به دوام و ثبات خانواده آسيب جدي مي رساند.

مشكل شما مسئله ي ساده اي نيست حتي اگر تصميم شما همانطور كه خودتان اشاره كرديد از روي احساس نباشد با منطق و عقل سازگار نيست چرا كه آينده نگري ندارد.

شما نسبت به او تعهدي نداريد. چه بسا ورود شما به زندگي او ، مشكلش را شديدتر كند؛ چرا كه قادر به پاسخگويي به بخشي از نيازهاي اساسي شما نيست و از اين لحاظ ممكن است دچار سرخوردگي شود.

هر انساني در برابر حفظ سلامت و بهداشت جسم و جان خود مسئول است.

قطع ارتباط كامل با ايشان به مرور باعث مي شود ايشان را فراموش كنيد.
انسان به همان نسبت كه زود دلبسته مي شود ، توانايي قطع دلبستگي هايش را نيز دارد.

سعي كنيد با توكل به خدا و با كمك خداوند او را فراموش كنيد و بعد از گذشت زمان مناسب ، وقتي به تعادل عاطفي رسيديد براي زندگي و آينده ي خود تصميم بگيريد.

 - خودت بدان که تفاوت با اختلاف فرق دارد و تفاوت مایه ی دعوا نیست و با درک صحیح تفاوت موجب شناخت و تعامل بهتر می شود اگر ملاک برتری، تفاخر و اختلاف قرار نگیرد. حتما این آیه را حفظ هستی؛ يا ايها الناس انّا خلقناكُم من ذكرٍ و اُنثي و جعلناكُم شُعوباً و قبائلَ لِتَعارَفوا انّ اكرمكم عند الله اتقيكم. تازه اگر کسی تقوای خود را مایه برتری خود از سایر مومنین قرار دهد نشانه ی عجب و خطای اوست؛ انّ الله علیمٌ خبیرٌ.

کم نیستند خانواده هایی که این وضع را دارند لذا
 
«« فرزندان تنش بین والدین را با دخالت، قضاوت و بزرگی کردن های نابجا، تشدید نکنند! »»
 

 - احساس خودت را در مواقع شادی به پدر و مادرت بگو و شادیت را توصیف کن و از آنها تشکر کن. حتی برخی اوقات از خاطرات شیرینِ لحظات شاد را (بدون کنایه یا اشاره به لحظات تلخ) تعریف کن و به شادی ها و گرمی ها احترام بذار.

Everyone knows that high IQ is no guarantee of success, happiness, or virtue, but until Emotional Intelligence, we could only guess why. Daniel Goleman's brilliant report from the frontiers of psychology and neuroscience offers startling new insight into our "two minds"--the rational and the emotional--and how they together shape our destiny. Through vivid examples, Goleman delineates the five crucial skills of emotional intelligence, and shows how they determine our success in relationships, work, and even our physical well-being. What emerges is an entirely new way to talk about being smart. The best news is that "emotional literacy" is not fixed early in life. Every parent, every teacher, every business leader, and everyone interested in a more civil society, has a stake in this compelling vision of human possibility.

خواندن یادداشت های مرتبط را توصیه می کنم.