زهرا از شيراز | امضا شده : ۱۰ تیر ۱۳۸۸ ساعت ۲۰:۳۵ سلام،خدا قوت. امسال براي اولين بار براي اعتکاف نام نويسي کردم اما يه مشکلي دارم نميدونم چرا دچار ترس و اظطراب شدم با خودم فکر مي کنم دوستانم بهتر از من تو اين سه روز ميتونن با خدا راز ونياز کنن و من شايد نتونم اونوقته که آبرو ريزي ميشم.چندين بار رفتم که انصراف بدم اما دلم راضي نميشه. خواهش مي کنم کمکم کنيد. شهاب مرادی :سلام/ همین تصمیم
رفتن به اعتکاف
نشانه ای از روح
پاک و علاقه شما
به معنویات است و
حتی همین نگرانی
ها -هر چند
نادرست- مورد
عنایت خدای رئوف
است. اما فکر
می کنم مواردی
نیاز به توضیح
دارد عرض می کنم
تا همه با هم
بررسی کنیم: 1. در
عبادت و سیروسلوک
نقش اصلی را او
دارد نه ما! به
قول حافظ:
به
رحمت سر زلف تو
واثقم ور
نه کشش چو نبود
از آن سو، چه سود
کوشيدن
به قول
معروف:
تا که از
جانب معشوق نباشد
کششی
کوشش عاشق بی
چاره به جایی
نرسد
2.
فریادها ، التماس
ها و دعاهای
دیگران مانع و
مزاحم شنیدن
نجواهای عاشقانه
شما از سوی خدای
مهربان و بنده
نواز نیست. در تعقیبات
نماز خوانده اید
که: (وای این دعا
چقدر زیباست!)
یا
منلا
یشغلُهُ سمعٌ عن
سمعٍ و یا من
لا یغلطه
السائلون و یا من
لا یبرمه الحاح
الملحین اذقنی
برد عفوک و حلاوة
رحمتک و
مغفرتک»
ای
وجود بیهمتایی
که هیچ شنیدنی تو
را از توجه به
کلام دیگری باز
نمیدارد و
طلبکنندگان و
خواهندگان مختلف
تو را به اشتباه
نمیاندازد و اصرار
جویندگان به
ستوهت
نمیآورد، خُـنکای عفوت و
شیرینی رحمت و
بخششت را به من
بچشان.
3."عبادت و
مناجات" محل
رقابت
نیست (شاید
با "شهادت و
فدا شدن در راه
خدا" مشتبه شده
که شنیده ایم
اولیا خدا در
شهادت بر هم سبقت
می گرفتند مثل
سخنان حماسی جناب
علی اکبر سلام
الله علیه در شب
عاشورا...) و
"سبقت در
خیرات" با
"رقابت با
هم" فرق می
کند.
-
هر کسی را که به
سمت خدا می رود
دعایش کن و از خوب
بودن آنها شاد
باش (و البته می
دانید که برای
هدایت گمراهان و
گناهکاران نیز
باید دعا کنید.) - برای
موفقیت های مادی
و معنوی دیگران
خدا را شکر
کنیم تا
دچار بلای خانمان
سوز عجب ، کبر ،
حسد و کینه نشویم.
((پناه به خدا
ببریم))
4.
یک نکته از آداب
مشترک
"میهمانی" و
"عبادت" : از آداب غذا
خوردن این است که
آن را با بسم الله
الرحمن الرحیم
شروع کنیم و
سرِ سفره به
بشقاب و طعام خود
نگاه کنیم و به
غذا خوردن دیگر
میهمانان دقت و
توجه نکنیم. (زشت است لقمه
های دیگران را
شمردن!) در
چنین مواقعی مثل
ماه رجب ،شعبان و
رمضان و یا در حج،
عمره و زیارت و
نماز و مناجات و...
مثل همیشه ، ما
همه میهمان خدا
هستیم و خدای
کریم و مهربان؛
میزبان. شاید میزبان
به یک نفر بیشتر و
یک نفر کمتر عطا
کند چنانچه در یک
مهمانی یا عروسی
به بچه ها غذای
کمتری تعارف می
کنند و به
بزرگترها بیشتر
و یا مثل
هواپیمای
مسافربری که فقط
به بچه ها هدیه
داده می شود (هر
چند بلیط شان
ارزان تراست) اما نکته مهم
این است که
بدانیم و تکرار
کنیم تا قلبمان
هم قبول کند که
هرچه خدای مهربان
می کند آن عین
عدالت است -هرچند
ما حکمت های آن را
نفهمیم- و هر
نعمتی که می دهد
همه لطف و احسان
اوست هرچه آن
خسرو کند شیرین
بوَد.
و کلام
آخر از حافظ: به کوی عشق منه
بی دلیل راه
قدم
که من به خویش
نمودم صد اهتمام
و نشد
|
| لينك | ارسال به دوست | تعداد بازديد:48445 |
872 امتياز
|