شهاب مرادی - پوست موز

پوست موز

نگارش یافته توسط شهاب مرادي
۱۸ فروردين ۱۳۸۷ ساعت ۱۷:۲۳
آدم ابلهی در راه، یک دفعه، پوست موزی را روی زمین می بیند و با خود می گوید:ای وای! دوباره باید زمین بخورم! معمولا افراد با شنیدن چنین لطیفه هایی می خندند در حالی که وضعیت رفتاری بسیاری از ما شبیه همین حکایت است. مثلا: جواني كه در وضعيت گناه و تحريك شهوت قرار مي‌گيرد و مي‌گويد: ای وای! دوباره بايد گناه كنم! يا كسي كه با تحریک غضب گویی با خود می گوید: ای وای! دوباره بايد فریاد بکشم، فحش بدهم و دعوا كنم! این موقعیت ها تماما مضحک و در واقع ناراحت کننده است. بله چون مي‌شود پوست موز در مسیر باشد و زمين نخورد. مي‌شود وقتی که ناخواسته در موقعيت گناه قرار گرفتیم ، از آن عبور كرده و گناه نکنیم! اين فقط نیاز به "تصميم" و "تمرين" دارد. باید ياد بگيريم کنترل رفتارمان را در دست خودمان بگیریم. بارها اين قبیل جملات را شنیده اید: "فلانی من را عصباني مي‌كند!" " گریه ی بچه... دیوانه ام مي‌کند." "ترافيك من را كلافه مي‌كند!" و ... نقش خودِ گوینده ی منفعل این جملات در عصبانی شدن، دیوانه شدن و کلافه شدن چقدر است؟ به راستی چه کسی باید واكنش‌هاي ما را مدیریت و رهبری كند؟ دیگران؟!!! خدا و ناخدا