| باورهای نادرست - 1 |
|
|
| نگارش یافته توسط شهاب مرادي | |
| ۲۸ خرداد ۱۳۸۷ ساعت ۲۳:۰۰ | |
|
منشاء بسیاری از رفتارهای نچسب و ناهنجار و افراط ها و تفریط های آزاردهنده "باورهای نادرست دینی" است که به هیچ وجه تطابقی با اصل اسلام عزیز ندارد. ان شاءالله به تدریج و چکیده در این موضوع گفتگو کنیم. 1- شادی گناه است. پس مومن نباید شاد باشد! فرح ، سرور و نشاط با هم متفاوت است چنانکه غم ، اندوه و حزن متفاوت است. مومن هم حزن دارد و هم سرور ولی شادی غفلت آلوده و زاییده ی غرور و سرمستی های جاهلانه ندارد که این شادی از هر عاقلی ناپسند و مذموم است چنانچه قوم موسی (ع) به قارون می گفتند: ...ان الله لایحب الفرحین(قصص76) دقت بفرمایید در زبان قرآن و روایات معمولاً این حال به "فرح" تعبیر می شود نه سرور! ذلکم بما کنتم تفرحون... شادی-1 و مومن ابداً اندوهی از جنس ناامیدی و افسردگی و یا چهره ای دائماً غمین ندارد؛ ولی "حزن"(غم مثبت؛ مانند:غم دیگران،غم های عاقلانه و حکیمانه که مخل نشاط و سرور او نیست!) دارد که در دلش پنهان است! و "سرور" دارد که کریمانه آن را در چهره اش، آشکار نگه می دارد. رسول خدا صلی الله علیه وآله بسیار صمیمی، بانشاط ، پرسرور و مهربان بودند.همیشه تبسم داشتند و به راحتی می خندیدند بدون قهقهه. یک بار کسی با بی ادبی عبای ایشان را گرفت و محکم کشید که حاشیه ی زبر عبا گردن ایشان را آزرد و خطی قرمز در گردن مبارکش دیده شد، فرد با صدایی بلند درخواست پول کرد. راوی می گوید: رسول خدا خندید و به او کمک کرد! - المومن بشره فی وجهه و حزنه فی قلبه. - کان (ص) ضحاکا بساما. |
| < بعد | قبل > |
|---|
نظرات
فید خوان برای نظرات این پست