| فرار از گفتگو |
|
|
| نگارش یافته توسط شهاب مرادي | |
| ۱۸ بهمن ۱۳۸۷ ساعت ۱۲:۴۲ | |
|
موضوع دو عنوان از 5 یادداشت پُر مراجعه سایت "گفت و گو" و "روابط خانوادگی" است؛ موضوعی بسیار مهم که به هر مناسبتی در جلسات سخنرانی و... طرح و توصیه کرده ام. و معمولا با استقبال مخاطب روبرو می شود در مجالس، در تلویزیون و یا اینجا! استقبال و اشتیاق افراد برای حرف زدن و گفتن به افراد خانواده - نه شنیدن! - زیاد است اما خدای مهربان به هر کس یک زبان و دو گوش عطا فرموده ... سوال اینجاست: اغلب جوان ها خصوصا دخترخانم های دبیرستانی با نگرانی، آشکارا از نبودِ گفتگو، دوستی و رابطه عاطفی و صمیمی والدینشان با هم (و والدین با آنها) خبر می دهند و از سویی بر اساس پرسش و پاسخ ها و سخنرانی هایم در جلسات گوناگون عمومی در مساجد، هیئات، سازمان ها، کارخانه ها و... و دانشگاه ها و برخی مدارس تهران و سایر شهرها، با نظرخواهی عادی از والدین و فرزندان(...لطفا دست بلند کنید) فراوانی جلسات "گفتگوی خانوادگی" را بسیار کم و با خوش بینی حدود 8-7% می دانم. این کار باید با جدیت و همت همه ی اعضای خانواده انجام شود. اما چرا...؟ 1. چرا برخی از والدین (زن یا مرد) از گفتگوی عاطفی و موثر با همسر خود، فرار می کنند؟ 2. نقش شما از الان به بعد -و نه گذشته!- در گرم تر کردن کانون خانواده و صمیمی تر شدن اهالی خانواده چیست؟ ------------------------------------------------------------------------------------------ * فراموش نکنید سوالم فقط از شخص جناب عالی و در مورد جناب عالی است. * پاسخ های شما را برای اطلاع دیگر عزیزان منتشر می کنم. * هنوز مشکل کامنت نویسی یادداشت ها حل نشده و در همان قسمت پیام های شما منتشر میشود! مثلا: نیما علیانی |
