کوی دوست

کد خبر: ۱۴۲

تاریخ: ۰۵ مرداد ۱۳۸۶ - ۲۲:۵۱

زرق و برق روز افزون دنیا و حجم شگفت آور ارتباطات و اشتغالات زندگی روزمره ، فرصت توجه به "خود" را از انسان می گیرد. "خود"ی که در بسیاری از کوچه های شلوغ دنیا چون کودکی سر به هوا "گـُم" می شود.
خوب است در سال چند روز یا در هفته چند ساعت با خود خلوت کنیم و ارتباط با غیر را تا آن جایی که می شود قطع کنیم و فقط در محضر او به خود بپردازیم این خلوت فرصت بازیابی اهداف، تجدید نظر در شیوه و سبک زندگی، بازبینی و بررسی نحوه رفتار خود با دیگران، تحکیم رابطه با خداوند و ساماندهی زندگی معنوی(و حتی مادی و جسمی) را فراهم می کند.
معمولا پس از طی دوره کوتاه خلوت گزینی( خلوت ِ در جمع) در تمام قوای جسمی، فکری و معنوی انسان، رشد و تکامل ایجاد شود.

یکی از ناب ترین فرصت های "خلوت" ایام البیض ؛13 تا 15 ماه رجب است و عبادت خاص و موثر اعتکاف . معتکف در آن سه روز با آرامش و به دور از تعلقات به عبادت و خودسازی می پردازد.
نکته جالب این عبادت وجه اجتماعی اسلام عزیز است هرچند اسلام به توجه به خود در خلوت تاکید دارد اما انجام این عبادت را نه در غار و نه در بیابان بلکه در اصلی ترین نهاد اجتماعی و کانون حضور مردم یعنی مسجد آن هم اصلی ترین مسجد یعنی مسجد جامع قرار داده است.
مومنین و معتکفین در کنار یکدیگر اما مستقل از هم سه روز در مسجد جامع شهر جمع میشوند و در یک فضای معنوی و با حاکمیت روحیه جمعی به عبادت می پردازند.
توجه به کم کردن ارتباط با بیرون پرهیز از گفتگوهای غیر ضروری کم کردن خواب و خوراک پرداختن به عبادت و تامل و تفکر در معارف الهی زمینه ای می شود تا این خلوت عاشقانه هرچه دلنشین تر و بهره برداری از آن هرچه بیشتر شود.
البته خلوت کردن با خود و خدا به برنامه اعتکاف محدود نمی شود و خوشا به حال آن کس که لحظه ای و گوشه ای را (حتی به اندازه ی یک سجده و سجاده) در زندگی خود برای معاشقه ی با محبوب و مناجات قرار دهد.

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجتـــــــست چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجتست