غزلی از امام

کد خبر: ۴۴۳

تاریخ: ۱۱ خرداد ۱۳۸۸ - ۲۰:۱۸

ديــده‏اى نيست نبيند رخ زيبـاى تو را                     نيست گـوشى كه همى‏ نشنود آواى تو را

هيچ دستى نشــود جز بر خوان تو دراز                    كس نجويد به جهـان جز اثر پاى تو را

رهرو عشقم و از خــرقه و مسند بيزار                     به دو عالـم ندهم روى دل آراي تو را

قامت ســرو قـــدان را به پشيزى نخرد                      آنكه در خــواب ببيند قد رعناى تو را

به كجا روى نمـــــــايد كـــــه تواش قبله نه‏اى؟                    آنكه جويد به حــرم، منزل و ماواى تو را

همه جـا منزل عشق است؛ كه يارم همه جاست                    كور دل آنكـه نيابد به جهـــان، جاى تو را

بــــــا كــه گويم كه نديده است و نبيند به جهان                    جـــز خم ابـــرو و جز زلف چليپاى تو را

دكـــــــه علـــــــم و خرد بست، درِ عشق گشود                      آنكه مى‏داشت به سر علّت سوداى تو را

بشكنــــــم اين قلـــــــم و پـــــــاره كنم اين دفتر                     نتــوان شـــــرح كنم جلـــــوه والاى تو را

هدیه به روح پرفتوح امام عظیم الشأن صلوات

»»» آشتی با غزل